Als handhaver loop je soms tegen problemen aan waarmee je iets zou willen doen, maar die je niet alleen kunt oplossen. Of anderen doen een beroep op je, omdat ze je nodig hebben bij de oplossing van een probleem. Hoe pak je dat aan? Toezichthouders en handhavers hebben duidelijk afgebakende taken die zich focussen op inrichtingen, transporteurs of verwerkers.
Dat komt omdat de milieuwet- en regelgeving zo is georganiseerd. Steeds vaker blijkt echter dat een milieuprobleem niet afdoende kan worden aangepakt, als alleen volstaan wordt met de eigen taak en er geen informatie wordt uitgewisseld of samengewerkt met de andere partijen in de toezichtketen.
Mazen in het net
Door de taakgerichte werkwijze van de handhavende overheid ontstaan er mazen in het net. Op het moment dat een risicovolle stof van de ene inrichting naar de andere inrichting gaat of wanneer geografische grenzen worden overschreden en andere bevoegdheden gaan gelden, ontstaat er een overdrachtsmoment voor het bevoegde toezicht. Dat zijn de risicomomenten waarvan overtreders gebruik weten te maken.
Door het probleem als geheel centraal te stellen, kunnen we als overheid veel effectiever toezicht houden en stellen we ons op als één overheid. Burgers en bedrijven verwachten eigenlijk niet anders. Probleemgerichte handhaving Bij problemen die de grenzen van bevoegdheden overschrijden, loont het dus om een probleemgericht handhavingsprogramma in te zetten.
Ketenhandhaving is zo’n probleemgerichte handhavingsaanpak, waarbij door samenwerking en informatie-overdracht risicomomenten in de totale keten in beeld worden gebracht om daarop gerichte interventies te kunnen uitvoeren.
